Giriş: Kayseri sabahı ve kargaların sesi
“Kargalar deprem habercisi midir” konusu son dönemde oldukça merak ediliyor. Biz de sizler için detaylı bir içerik hazırladık.
Kayseri’de sabahlar hep biraz sert başlar. Hava keskin, rüzgâr sanki insanın yüzüne küçük iğneler batırır gibi eser. O sabahlardan birinde yine odamın penceresi hafif aralıktı. Uyandığımda ilk duyduğum şey, şehirden çok gökyüzünden gelen o tanıdık ses oldu: kargalar.
Sanki bir şey anlatmak ister gibi bağırıyorlardı. Günlüğüme yazdığım satırları hatırlıyorum; uykulu bir halde bile o sesin garipliğini not etmişim. “Bugün kargalar fazla konuşuyor” demişim. O an bunun sıradan bir sabah gürültüsü olduğunu sanmıştım. Ama içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı.
Belki de bazı sesler, biz fark etmeden içimize işliyor. Ve ben o sabah, sadece bir kuş sesi duymadım. Sanki yaklaşan bir şeyin gölgesini hissettim.
O günün sıradanlığı
Gün ilerledikçe her şey normal görünüyordu. Üniversiteye gitmedim, Kayseri’nin dar sokaklarında yürüyüş yaptım. Bir çay ocağında oturup defterime bir şeyler karaladım. İnsanlar gülüyor, çaylar içiliyor, hayat kendi rutininde akıyordu.
Ama kargalar… onlar hâlâ oradaydı. Çatıların üzerinde, elektrik tellerinde, bazen bir anda havalanıp çılgınca dönen sürüler halinde. Sanki görünmeyen bir şeyle tartışıyorlardı.
Bir an başımı kaldırdım ve kendime şunu sordum: “Bu kadar karga neden bugün bu kadar gürültülü?”
Cevap yoktu. Ama içimde büyüyen bir his vardı. Sanki şehir, görünmez bir gerilimin içine çekiliyordu.
Kargaların gökyüzündeki değişimi
Öğleden sonra gökyüzü hafif griye döndü. Rüzgâr yön değiştirdiğinde kargaların davranışı da değişti. Daha dağınık, daha kontrolsüz uçmaya başladılar.
Bir grup insanla birlikte parkta oturuyordum. Herkes telefonuna bakıyordu ama ben gözümü gökyüzünden alamıyordum. Çünkü kargalar normal uçmuyordu. Bir düzenleri varmış gibi değil, bir şeyden kaçıyorlarmış gibi hareket ediyorlardı.
Yanımda oturan yaşlı bir adam “hayırlı değil bu kuşların hali” dedi. O an içimde küçük bir ürperti hissettim. Çünkü ben de aynı şeyi düşünüyordum ama dile getirmeye cesaret edemiyordum.
Kargalar deprem habercisi midir? O soru ilk kez o an zihnime tam anlamıyla yerleşti. Daha önce sadece duyduğum bir şehir efsanesi gibi gelirdi. Ama o gün, bu fikir artık sadece bir söylenti değildi; içimde büyüyen bir ihtimaldi.
Komşuların fısıltısı
Akşamüstü eve döndüğümde apartman merdivenlerinde garip bir hareketlilik vardı. Komşular kapı aralıklarında konuşuyor, seslerini kısık tutuyorlardı. “Kargalar hiç susmuyor” diyen biri geçti yanımdan.
Annem mutfakta çay koyarken pencereden dışarı baktı ve sadece “bir tuhaflık var” dedi. O cümle bile içimdeki huzursuzluğu büyüttü.
Ben odamda defterimi açtım ama yazamadım. Kalem elimde dondu kaldı. Çünkü dışarıdan gelen sesler düşüncelerimi bastırıyordu.
Kargalar artık sadece kuş değildi. Sanki bir şeyin habercisi gibi, şehrin üstünde dönüp duruyorlardı.
Depremden önceki gece
Gece olduğunda şehir sessizleşti. Ama bu sessizlik huzurlu değildi. Aksine, daha ağırdı. Penceremi kapattım ama yine de dışarıdan gelen o uzak karga seslerini duyabiliyordum.
Yatağa uzandım ama uyuyamadım. Telefonu elime alıp uzun süre ekrana baktım. Hiçbir şey okumadım, hiçbir şey izlemedim. Sadece düşündüm.
“Bir şey olacak” hissi insanın içine bir kez yerleşti mi, kolay kolay gitmiyor.
O gece kargaların sesini defterime yazdım. Yanına da tek bir cümle ekledim: “Sanki şehir nefesini tutmuş gibi.”
Korku ve beklenti
Korku her zaman yüksek sesle gelmez. Bazen sessizce oturur insanın göğsüne. O gece benim korkum da öyleydi.
Pencereden baktığımda sokak lambalarının altında uçan birkaç karga gördüm. Normalde bu görüntüye anlam yüklemezdim ama o an her şey fazla anlamlıydı.
Kendime sürekli şunu sordum: “Bu his gerçek mi, yoksa ben mi büyütüyorum?”
Ama cevap yoktu. Sadece bekleyiş vardı.
Gerçek sarsıntı
Gece yarısına doğru oldu. Önce hafif bir titreşim hissettim. Sanki bina derin bir nefes alıyormuş gibi.
Sonra bir anda her şey değişti.
Yatak sallandı, duvarlar ses çıkardı, camlar titredi. O an ne düşündüğümü hatırlamıyorum ama bedenim refleksle ayağa kalktı.
Evde herkes aynı anda bağırdı. Birkaç saniye içinde dünya tanıdık olmaktan çıktı. O an sadece korku vardı. Net, keskin, açıklanamaz bir korku.
Merdivenlerden aşağı inerken aklımda tek bir görüntü vardı: gün boyu bağıran kargalar.
İçsel kırılma
Dışarı çıktığımızda insanlar sokaklara dolmuştu. Kimisi ağlıyor, kimisi sessizce gökyüzüne bakıyordu. Ben ise sadece kargaları arıyordum.
Ama o an gökyüzü sessizdi.
O sessizlik daha da korkutucuydu. Çünkü gün boyu konuşan o kuşlar artık yoktu.
İçimde garip bir kırılma oldu. Sanki hem şehir hem ben aynı anda sarsılmıştık.
Kargalar deprem habercisi mi?
Sabah olduğunda herkes aynı şeyi konuşuyordu. Kimi tesadüf diyordu, kimi doğa işaretlerinden bahsediyordu. Ben ise sadece düşünüyordum.
Kargalar gerçekten deprem habercisi olabilir mi? Yoksa biz, korktuğumuz şeylere anlam yüklemeyi mi seviyoruz?
Bilimsel açıklamalar aklıma geldi. Hayvanların titreşimleri, basınç değişimlerini hissedebileceği söyleniyordu. Ama o gece yaşadığım şey, sadece bilimle açıklanacak gibi değildi benim için. Çünkü his dediğimiz şey de gerçekti.
O gün kargaların sesi bana sadece bir doğa olayı gibi gelmedi. Daha derin, daha açıklanamaz bir şeydi.
Bilim ve inanç arasında
Bir yanım “tesadüf” diyordu, diğer yanım ise “bir şeyler biliyorlardı” diye fısıldıyordu. İkisi arasında sıkışıp kaldım.
Belki de insan, kontrol edemediği şeyleri anlamlandırmak için işaretler arıyor. Kargalar da bu işaretlerden biri oluyor.
Ama yine de o sabah, gökyüzüne baktığımda aynı şeyi hissettim: onlar boşuna bağırmıyordu.
Sonrası ve iç hesaplaşma
Günler geçti. Şehir yavaş yavaş normale döndü. Ama benim içimde bir şey aynı kalmadı. Kargaların sesi artık bana sıradan gelmiyor.
Her duyduğumda o geceyi hatırlıyorum. O bekleyişi, o huzursuzluğu, o açıklanamayan hissi.
Defterime yazdığım sayfaları tekrar okudum. Kendime kızdığım anlar oldu. “Neden bu kadar anlam yükledin?” dedim.
Ama sonra şunu da kabul ettim: İnsan bazen anlam yükleyerek ayakta kalıyor.
Umut ve alışma
İlginizi Çekebilecek İçerik: Kargaburun ölçüleri nelerdir ?
Şimdi Kayseri’de sabahları yine karga sesi duyuyorum. Ama artık korkmuyorum. Sadece dinliyorum.
Belki de onlar gerçekten bir şeyin habercisi değil. Belki sadece doğanın kendi dili.
Ama yine de içimde küçük bir saygı var onlara karşı. Çünkü o gün bana hem korkuyu hem de hayatta kalma içgüdüsünü hatırlattılar.
Ve ben artık şunu biliyorum: bazı sesler açıklanmasa bile unutulmuyor.
Kargalar gökyüzünde uçmaya devam ediyor. Ben de yerde yürümeye. Arada bir gökyüzüne bakıyorum ve içimden sessizce şunu geçiriyorum: “O gün gerçekten neyi hissettin?”
Pikniktube olarak “Kargalar deprem habercisi midir” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!
Buna da Göz Atın: Kargalar aptal mı ?